آشنایی با قدرتمند‌ترین پردازنده دسک‌تاپ جهان
عصر ارتباط - اولین و پر تیراژ ترین هفته نامه ict کشور

آشنایی با قدرتمند‌ترین پردازنده دسک‌تاپ جهان

  • 5


    پس از نسل هاسول که با لیتوگرافی 22 نانومتر تولید و عرضه شدند، شرکت اینتل خانواده «برادول» را با فرایند و معماری جدید 14 نانومتر معرفی کرد تا با کاهش فرایند ساخت (نانومتر)، بتواند دو مولفه بسیار مهم در پردازنده‌‌ها را که افزایش تعداد ترانزیستورها و کاهش مصرف انرژی است عملی کند. در ابتدا قرار بود برادول در اسمارت‌فون‌ها و اولترابوک‌های حرفه‌ای به‌کار گرفته شوند، اما راندمان کم‌نظیر آن اینتل را بر آن داشت تا علاوه بر دستگاه‌‌های هوشمند و لپ‌تاپ‌ها، مدل‌های قدرتمندتری را برای کامپیوترهای حرفه‌ای عرضه کند. در ماه‌های گذشته این شرکت خانواده قدرتمند برادول E و EP را معرفی کرد. جدای از پردازنده‌های برادول EP که بر پرچمداران خانواده «زئون» تمرکز داشت، اما این شرکت با چهار مدل از برادول E جایگزین شایسته‌ای برای نسل پیشین یعنی هاسول E‌ معرفی کرد تا خیال کاربران حرفه‌ای را از هر حیث آسوده سازد. پردازنده‌‌های برادول E‌ دارای 6، 8 و 10 هسته هستند و به‌دلیل پرفورمنس بالا، از قیمت‌‌های گزافی هم برخوردارند. مدل 6950X، بزرگ‌ترین عضو خانواده برادول E‌ و البته گران‌ترین اعضا است که 10 هسته پردازشی آن در چهار واحد SKU تجمیع شده و برای مشتریان مادربوردهای ویرایش دوم پلتفرم X99 با سوکتLGA 2011 V3 عرضه شده است. پردازنده i7-6950X که لقبExtreme Edition  را در کارنامه خود دارد، یک 10 هسته‌ای تمام‌عیار است که در بدو ورود، قیمت 1700 دلاری آن همه را متعجب کرد. هرچند سطح سیلیکونی (Die) این پردازنده بزرگ است، تزانریستورهای آن از نودهای 14 نانومتری شکل گرفته و بهبود قابلیت اورکلاک آن در قیاس با هاسول E، باعث شد تا برای به‌کارگیری در سیستم‌‌های High End Desktop در نظر گرفته شود.

    به دو دلیل اینتل تاکید داشت که پردازنده‌‌های جدید فاقد تراشه گرافیکی باشند؛ اول اینکه کاربران حرفه‌ای نیازی به تراشه گرافیکی آن‌بورد ندارند. دوم اینکه وجود گرافیک مجتمع موجب می‌شود تا مصرف انرژی افزایش یافته و منابع بیشتری از پردازنده در اختیار تراشه گرافیکی قرار گیرد و البته به دو مورد فوق، باید افزایش هزینه‌‌های خط تولید را نیز اضافه کرد.

    شاید این سوال پیش آید که آیا گیمرها و کاربران حرفه‌ای به این تعداد از هسته‌‌های پردازشی نیاز دارند؟ در نگاه اول پاسخ «خیر» است، اما امروزه استفاده از ورک‌استیشن‌ها و ماشین‌های مجازی رو به گسترش است و بدون اغراق، پردازنده‌های برادول E‌ بهترین گزینه برای این گروه از کامپیوترها خواهند بود. از طرف دیگر، شاید تصور برخی بر این باشد که خانواده برادول EP با پردازنده‌‌های زئون و هسته‌های پردازشی بالا برای ورک‌استیشن‌ها عرضه شده‌اند و نیازی به مدل‌‌های میانه نباشد. نباید فراموش کرد که خانواده برادول E، حد میان دو گروه برادول و برادول EP هستند و هدف اینتل، پوشش بازار سیستم‌‌های نیمه‌حرفه‌ای و HEDT بازارهای جهانی است. اما در واکاوی ساختار فنی این خانواده، با اینکه بسیاری از کارشناسان در خصوص بازدهی کش L3 تردیدهایی را مطرح می‌‌کنند،؛ اما جالب است که هنوز هم هر دو شرکت اینتل و ای‌ام‌دی در به‌کارگیری این نوع از حافظه نهان اصرار دارند! به‌نظر می‌رسد قیمت بالای کش L2 بزرگ‌ترین مانع است و با وجود اینکه کش L2 به‌دلیل ساختار ریز‌تراشه‌‌ای پرسرعت‌ و باکیفیت‌تر، داده‌های مورد نیاز و دستورالعمل‌‌های پرتکرار را با سرعت بیشتر و زمان تاخیر کمتری در اختیار هسته‌ها قرار می‌دهند، اما اینتل در ساختمان عضو ارشد خانواده برادول E، 25 مگابایت حافظه L3 را جای داده که به‌صورت اشتراکی و از طریق 20 خط مجزا در اختیار هسته‌‌ها قرار می‌گیرد. با این وجود و به‌واسطه هشت کانال جداگانه، 5/2 مگابایت کش L2 با سرعتی 10 برابر بیشتر از کش L3 برای هسته‌ها در‌نظر گرفته شده تا پردازنده 140 واتی i7-6950X در پردازش‌های لحظه‌ای، با کمترین زمان تاخیر روبه‌رو شود.

    شایان ذکر است که هر یک از هسته‌ها از دو خط پردازش مجازی برخوردارند و با فرکانس پایه 3000 مگاهرتز (قابل افزایش تا 5/3 گیگاهرتز) حتی قادرند حجیم‌ترین رندرینگ‌ها و محاسبات کوانتومی را به بهترین نحو پردازش کنند. ضریب مالتی‌پلیر روی عدد 35 تنظیم شده و برخلاف مدل‌های سری K، در این مدل امکان اورکلاک پردازنده از طریق افزایش ضریب مالتی‌پلیر وجود ندارد.

     


    دیدگاه خود را وارد کنید:

    ثبت دیدگاه

    هفته نامه

    هفته نامه عصرارتباط شماره 805

    تبلیغات

    SUHD TV SAMSUNG