احراز هویت هوشمند با کاغذپاره!

دعوت به هوشمندسازی کارت‌های ملی و تعیین ضرب‌الاجل برای تعویض کارت‌های ملی در سال 96 در حالی مردم را به تکاپو واداشت که در همان هنگام نیز برای این طرح مخالفان جدی وجود داشت. این در حالی است که سازمان ثبت‌احوال به عنوان متولی و مجری این طرح بدون توجه به انتقادات و ابهامات پیرامون این موضوع بر هوشمندسازی کارت‌های ملی اصرار می‌کرد و حالا پس از دوسال به نظر می‌رسد که توان تامین نیاز کشور را ندارد.

گفته می‌شود بیش از  8 میلیون نفر از افرادی که برای دریافت کارت هوشمند ملی ثبت‌نام کرده‌اند هنوز کارت خود را دریافت نکرده‌اند هرچند که تعداد کاربران کارت هوشمند ملی ایستا نبوده و طبعا در سال‌های آتی بر تعداد واجدین شرایط درخواست و دریافت کارت هوشمند افزوده خواهد شد. اما مشکل جدی از جایی شروع شد که پس از تحریم‌ها و ماجرای پرسر و صدای توقف واردات پوکه کارت‌های هوشمند حالا بیش از یک سال و نیم است که افرادی که برای دریافت کارت هوشمند ثبت‌نام کرده‌اند تکه‌ای کاغذ به عنوان رسید در اختیار دارند و به دلیل تعلل و بی‌برنامگی سازمان ثبت‌احوال همچنان در نوبت انتظار صدور کارت هوشمند خود هستند. فارغ از تعلل و بی‌سروسامانی پروژه کارت‌های هوشمند ملی اما موضوع مهم این است که اساسا تولید و صدور کارت هوشمند ملی تا کنون چه فایده‌هزینه‌ای برای کشور داشته است؟ مادامی که این کارت‌ها فقط ظاهری هوشمند دارند و دستگاهی برای خوانش آنها در کشور وجود ندارد آیا این کارت‌ها با کارت‌های کاغذی قبلی تفاوت بنیادین خواهند داشت؟ از طرفی گفته می‌شود قرار است این کارت‌ها در آینده به عنوان کارت حساب بانکی و کارت سلامت هم مورد استفاده قرار گیرند حتی اگر در آینده‌ای نامعلوم و بر فرض ظرفیت‌هایی که برای این کارت‌ها پیش‌بینی شده امکان بهره‌برداری وجود داشته باشد آیا دستگاه‌ها و نهادهای مرتبط همکاری‌های لازم را برای پیشبرد این پروژه انجام خواهند داد؟

در حال حاضر بسیاری از کشورهای صاحب فناوری همچون کره جنوبی و انگلستان زیر بار هزینه‌های تولید و صدور کارت هوشمند ملی نرفته‌اند و حتی در انگلستان با سیاست احراز هویت به روش کارت هوشمند ملی مبارزه می‌کنند. از سوی دیگر قیمت تمام شده برای تولید کارت هوشمند ملی در کشورهای دارای چنین کارتی حدود 4 هزارتومان است در حالی که در ایران قیمت تمام‌شده هر کارت هوشمند ملی حدود 20 تا 25 هزارتومان برآورد می‌شود. بنابراین با توجه به ضرب‌الاجل‌های قبلی سازمان ثبت‌احوال و ثبت‌نام شتابزده مردم برای کارت‌های هوشمند بدون آن که کارتی به آنها ارایه شود به نظر می‌رسد که مهمترین دغدغه مسوولان سازمان ثبت‌احوال صرفا دریافت وجه صدور این کارت‌ها بوده است و در نهایت بخشی از مردم کارت‌هایی در دست دارند که کارایی همان کارت‌های کاغذی قبلی را دارند و مشخص هم نیست با گذر زمان و تغییرات مدیریتی اساسا کاربرد دیگری برای این کارت‌ها مفروض باشد یا خیر!

در سمت دیگر بخشی از مردم قرار دارند که علی‌رغم پرداخت هزینه برای دریافت کارت هوشمند ملی همچنان با تکه‌ای کاغذ که به مرور زمان تبدیل به کاغذ پاره می‌شود، احراز هویت می‌شوند و همچنان منتظر صدور کارت هوشمند ملی‌شان هستند.

مخلص کلام این که به نظر می‌رسد پروژه کارت هوشمند ملی طرحی بی‌سرو سامان و به زعم برخی کارشناسان شکست‌خورده و فاقد توجیه اقتصادی است و هیچ‌گاه هم مشخص نخواهد شد سود این پروژه به ظاهر ملی چه بوده یا خواهد بود.

دیدگاه‌ها

  • احمد رفعت خواه

    احمد رفعت خواه , 06 اسفند 1398 12:00 ق.ظ

    با سلام و تشکر از مقاله شما خواهشمند است منبع گزاره زیر را اعلام فرمایید: «قیمت تمام شده برای تولید کارت هوشمند ملی در کشورهای دارای چنین کارتی حدود 4 هزارتومان است» هزینه تولید تراشه کارت به تنهایی بیش از 0.5 یورو است که با ارزش فعلی ارز حدود 8هزار تومان خواهد شد. باید به این مبلغ هزینه بدنه کارت هوشمند را نیز اضافه کرد که بیش از هزینه تراشه کارت است. با تشکر رفعت خواه

ارسال دیدگاه