همراه ما باشید
هفته نامه عصر ارتباط
اولیـن و پرتیـراژتـرین هفتـه نـامه ICT کشـور

رابطه عاشقانه من و موز

رضا فخری

«در زندگي زخم‌هايي هست كه مثل خوره در انزوا روح را آهسته مي‌خورد و مي‌تراشد.

اين دردها را نمي‌شود به كسي اظهار كرد چون عموما عادت دارند كه اين دردهاي باورنكردني را جزو اتفاقات و پيشامدهاي نادر و عجيب بشمارند و اگر كسي بگويد يا بنويسد مردم بر سبيل عقايد جاري و عقايد خودشان سعي مي‌كنند آن را با لبخند شكاك و تمسخرآميز تلقي كنند.» (صادق هدایت)

چند روزی هست که دردی جانکاه تمام روح و روان من را در تصرف خود گرفته، می‌ترسم آن را آشکار کنم، زیرا ممکن است باعث خنده و تمسخر دیگران بشوم، آن هم موضوع ارتباط عاشقانه و وطن‌پرستانه من با موز است! 

لطفا نخندید، بگذارید از اول ماجرا را برای شما شرح دهم که بتوانید درست قضاوت کنید.

من در زندگی برای خودم دارای رسوم و قواعدی هستم که نه تنها خودم آن را رعایت می‌کنم بلکه در خانواده و فامیل و اطرافیان هم سعی می‌کنم که آن را تبلیغ و جاری کنم.

از زمانی که مملکت ما دچار بحران‌های اقتصادی شد، تصمیم گرفتم تا آنجا که امکان‌پذیر است، از تولیدات ایرانی به جای تولیدات خارجی استفاده کنم، یکی از همین کالا‌ها میوه بود که به نظرم می‌آمد وقتی کشاورز ایرانی زحمت تولید میوه را می‌کشد خیانت است که میوه خارجی بخریم.

البته این باعث می‌شد که گاه‌گاهی از خانم خانه هم زخم‌زبان بشنویم که این چه پرتقالی است که خریدی کلی پرتقال خوب هست، چرا از آنها نخریدی؟ 

من هم با افتخار می‌گفتم آنها پرتقال مصری است و من هیچ‌وقت تن به این ذلت نمی‌دهم که به کشاورز ایرانی پشت بکنم، حتی اگر مجبور شوم پرتقال ترش و خال‌خالی شمال خودمان را بخرم.

ولی یک میوه خارجی از این قضیه مستثنا بود و آن هم موز، چرا موز؟ 

چون بارها در مطبوعات خوانده بودم که به علت تولید زیاد میوه سیب، آنها با موز تعویض و به ایران حمل می‌شود، همیشه این عمل کشاورزان و تجار ایرانی را تحسین می‌کردم که چطور سیب کم‌طرفدار را با موز پرطرفدار تعویض می‌کنند و همیشه با غرور موز را خریده و به خانه می‌آوردم و علاوه بر خوردن مستقیم آن، به‌عنوان افزودنی آن را به همه خوردنی‌ها و نوشیدنی‌ها نيز اضافه می‌کردم و چه شیرموز‌هایی که اهل خانه و میهمانان ما مجبور بودند بخورند و سخنرانی بنده را در مورد زرنگی ما ایرانی‌ها در مورد تعویض سیب نامحبوب با موز پر‌طرفدار تحمل کنند. و اینکه چطور دولتمردان باهوش ما از خروج ارز برای یک کالای مصرفی و دور ریختنی با این کار جلوگیری می‌کنند و ارز ما برای مصارف مهم‌تری ذخیره و مصرف می‌شود.

و اما مصیبت از وقتی آغاز شد که اسامی ‌ارزبگیران دلار دولتی اعلام شد و ‌من متوجه شدم ارزی که براي موز پرداخت شده بیشتر از ارزی است که به کل صنف کامپیوتر و شبکه پرداخت شده است که مصرف میلیون‌ها جوان و پیر ایرانی است، و بنده که دو ماه است در صف دریافت ارز دولتی هستم که از این طریق کالای رایانه‌ای وارد کنم و بتوانم شرکت و کارکنان خود را از نابودی و بیکاری حفظ کنم و همیشه در مقابل سوال کارکنان که چرا به ما ارز نمی‌دهند؟ می‌گفتم حتما اولویت‌های مهم‌تری وجود دارد که ما خبر نداریم.

و من الان متوجه شدم که با خوردن موز با دلار دولتی سال‌هاست که به خودم‌، کارکنان و دوستان و بستگان و هموطنانم در حال خیانت هستم.

الان از تمام اعضای بدنم به‌خاطر موزی که در آنها جریان دارد بیزارم و احساس خیانت به وطن می‌کنم و می‌ترسم که همانند صادق هدایت که خودکشی کرد، من هم مجبور شوم به‌خاطر این ننگ خودکشی کنم، ولی بدتر از آن این است که بگویند طرف به‌خاطر خوردن موز خودکشی کرده است.

ذره به ذره این زخم‌ خوردن موز با ارز دولتی تمام وجودم را فرا می‌گیرد، چطور می‌توانم این زخم خونین را تحمل کنم؟

درج دیدگاه

بررسی بازی