ساخت سوئیچ کلیدی، برای برنامه‎‌ریزی سیستم ایمنی بدن

محققان با تحقیقات خود یک سوئیچ کلیدی برای برنامه‌ریزی ایمنی درمانی سرطان شناسایی کردند.

ساخت سوئیچ کلیدی، برای برنامه‎‌ریزی سیستم ایمنی بدن

طی عفونت یا رشد تومور، نوعی از سلول‌های سفید خونی تخصص یافته به نام سلول‌های «CD۸+T»به سرعت درون طحال و گره‌های لنفی تکثیر می‌شوند و توانایی کشتن سلول‌های بیمار را بدست می‌آورند. در ادامه برخی از این سلول‌های T کشنده به جایی مهاجرت می‌کنند که باکتری‌ها یا سرطان را بکشند. 

به گزارش عصر ارتباط  به نقل از پایگاه اطلاع رسانی سلول‌های بنیادی، مطالعه‌ای در انستیتو تحقیقات Scripps کشف کرده است که پروتئینی موسوم به Runx۳سلول‌های T‌کشنده را برنامه ریزی می‌کند تا در تومورها و جایگاه‌های آلودگی ساکن شوند.

پروتئین Runx۳ روی کروموزوم‌های درون سلول‌های T‌کشنده کار می‌کند و ژن‌های آن‌ها را به نحوی برنامه ریزی می‌کند که این سلول‌ها را قادر به تجمع کردن در تومورهای جامد سازد.

در حال حاضر دو استراتژی عمده برای بکار گیری سلول‌های T در ایمنی درمانی سرطان وجود دارد. مهار کننده‌های چک پوینتی رها سازی سلول‌های Tکشنده را مسدود کرده و موجب افزایش تجمع آن‌ها در تومورها می‌شوند.

انتقال سلول‌های سازشی نیز شامل تزریق مجدد سلول‌های ایمنی خود بیماران بعد از مهندسی شدن در آزمایشگاه برای شناسایی و تخریب سرطان است.

برای کشف فاکتورهایی که ساکن شدن سلول‌های T در سیستم لنفوئید را کنترل می‌کنند، محققان بیان ژن سلول‌های CD۸+T را مقایسه کردند و دریافتند که آن‌ها در بافت‌های غیر لنفوئیدی وجود دارند و در جریان خون موجود نیستند.

غربالگری‌ها با استفاده از RNA interference نشان داد که Runx۳ یکی از اصلی ترین و ضروری ترین فاکتورها برای سلول‌های T برای ساکن شدن آن‌ها در بافت‌های غیر لنفوئیدی است.

علاوه براین، Runx۳ قادر به متعهد کردن برنامه ژن‌های خاصی است که در  ساکنین بافت‌های طبیعی و سلول‌هایCD۸+T نفوذکننده به تومور وجود دارند. انتقال سلول‌های سازشی برای سلول‌های T‌کشنده خاص سرطان که در آن‌ها افزایش بیان Runx۳وجود دارد، رشد تومور را به تاخیر می‌اندازد و بقا را افزایش می‌دهد.

تقویت فعالیت Runx۳ در سلول‌ها منجر به کاهش معنادار اندازه تومورها  و در نتیجه افزایش بقای مدل‌های جانوری می‌شود. تعدیل فعالیت Runx۳ در سلول‌های T روی توانایی آن‌ها در سکونت در تومورهای جامد اثر می‌گذارد و فرصتی را برای بهبود شیمی‌درمانی‌ها فراهم می‌کند.