نقد و بررسی بازی Wolfenstein: Youngblood

نقد و بررسی بازی Wolfenstein: Youngblood

Youngblood دقیقاً همان بازی است که نامش آن را معرفی می‌کند. یک بازی تازه‌نفس که قرار است تا بخش‌های جدید و جذابی را به ولفنشتاین، این شوتر دوست داشتنی با آن گان‌پلی جنون آمیزش اضافه کند. با نقد و بررسی Wolfenstein: Youngblood با عصربازی همراه باشید.

 

 

سری جذاب ولفنشتاین یکی از بنیان‌گذاران و محبوب‌ترین بازی‌های سبک شوتر اول شخص است که با کمترین میزان نوسان در کیفیت بازی‌های جدید خود در دو دهه اخیر توانسته نظر مثبت بسیاری از منتقدین و بازیکنان را جلب کند. شاید نقطه عطف ولفنشتاین در نسل فعلی بازی‌های ویدئویی را بتوان نسخه پیشین یعنی The New Colossus نامید که اوج توانایی و خلاقیت شرکت سازنده‌اش یعنی ماشین گیمز را به تصویر کشید. از قضا شاید همین موضوع باعث شود تا انتظارات ما حتی از جایگاه یک بازیکن معمولی نیز از این بازی به شدت بالا رفته باشد، چه برسد به منتقدین!

در کل حتی پیش از عرضه بازی می‌توانستیم حدس بزنیم که یانگ‌بلاد احتمالاً چوب انتظارات بالا رفته از ولفنشتاین را خواهد خورد. به علاوه همانطور که نام این بازی نشان می‌دهد قرار بود تا ماشین گیمز دست به نوآوری‌هایی بزرگ در این نسخه از ولفنشتاین بزند و از این رو با استدیو آرکین، سازنده بازی‌هایی چون Dishonored و Prey اعلام همکاری کرد. همین موضوع باعث شد تا علاوه بر انتظارات بالا، رسیدن به یک بالانس در همکاری این دو استدیو نیز به یک چالش برای این بازی تبدیل شود.

نقد و بررسی بازی Wolfenstein: Youngblood

اما بالاخره یانگ‌بلاد عرضه شد و در آن شاهد بخش‌های جدید و بسیار متفاوتی از نسخه پیشین این بازی بودیم. حالت co-op در بخش داستانی، داستان به کل زیر و رو شده، شخصیت‌های بسیار متفاوت، پروتاگونیست‌های جدیدی که قرار است تا جای ترور بیلی دوست داشتنی را بگیرند و چندین مورد ریز و درشت دیگر به عنوان خونی تازه در ولفنشتاین تزریق شده بودند. اما این بازی تا چه حد توانسته تا در ارائه یک تجربه‌ی خوب از این مجموعه پر آوازه سربلند بیرون بیاید؟

بخش داستانی بازی ۱۹ سال پس از قسمت پیشین و در تاریخی غیر واقعی چهره‌ی تسخیر شده‌ی شهر پاریس توسط نازی‌ها را روایت می‌کند. طبق روایت داستان بازی نازی‌ها در جنگ جهانی دوم موفق شدند تا فرانسه را شکست دهند و اکنون پاریس در کنترل کامل آن‌ها است. شخصیت‌های اصلی بازی یا همان پروتاگونیست‌ها دختران دوقلوی ترور بیلی با نام‌های سوف و جس هستند که باید در دل این شهر پر از نازی‌ها به دنبال پدرشان بگردند که گویا در گوشه‌ای از این شهر مخفی شده‌اند.

در واقع داستان بازی از دیدگاه کلی خوب و جذاب ارزیابی می‌شود و وجود این دو کاراکتر باعث شده تا برچسب تکراری شدن شخصیت ترور بیلی و عدم خلاقیت و نوآوری را به ماشین گیمز نزنند. اما این داستان در جزئیات و در بخش‌هایی که با شخصیت‌پردازی‌ها گره می‌خورد ایرادات ریز و درشتی را به خود می‌بیند که در مجموع باعث می‌شوند تا از لذت تجربه‌ی یک بازی داستان محور بکاهد. 

نقد و بررسی بازی Wolfenstein: Youngblood

یکی از مواردی که می‌توان از آن به عنوان نقطه ضعف در یانگ‌بلاد نام برد کوتاه بودن عجیب و غریب بخش داستانی و روند مراحل اصلی در صورت عدم وجود مراحل فرعی است. از آنجایی که به لطف استدیو آرکین در این بازی با یک داستان خطی روبرو نیستیم بازیکنان باید بوسیله انجام مراحل فرعی میزان قابلیت‌ها و توانایی‌های خود را به سطح مورد نیاز برای روند مراحل اصلی برسانند. مراحل اصلی بازی به خودی خود بسیار جذاب هستند اما در مورد مراحل فرعی مساله کمی متفاوت است. البته این مراحل فرعی حداقل در سری ولفنشتاین طرفداران بسیاری داشته‌اند و اگر با شخصیت ترور بیلی آشنا باشید شاهد درگیری هم‌زمان او با چند مساله جداگانه نظیر عشق و نفرت بوده‌اید که از طریق همین مراحل فرعی روایت می‌شدند که صدالبته بسیار جذاب و پرطرفدار بودند. اما از آنجایی که در این نسخه از بازی خبری از ترور نیست و دو کاراکتر اصلی بازی نیز سرگذشت مبهمی برای بازیکنان دارند و هدفی جز پیدا کردن پدرشان برای بازیکنان تعریف نشده، این مراحل فرعی همانند مراحل فرعی بسیاری از بازی‌های دیگر رفته رفته روند تکراری گرفته و صرفاً برای کسب امتیازها و طولانی شدن روند مراحل اصلی به کار خواهند رفت

نقد و بررسی بازی Wolfenstein: Youngblood

بسیاری از منتقدین دلیل موفقیت The New Colossus را شخصیت ترور و گان‌پلی جنون آمیز آن می‌نامیدند که از طریق او به بازیکنان منتقل می‌شد. ترور بیلی خود باعث ارتباط گرفتن بازیکنان با این کاراکتر می‌شد و از هر نظر بازیکنان را شیفته خود می‌کرد اما در واقعیت فرو انگل همان آنتاگونیست معروف این نسخه بود که به بازیکنان و ترور بیلی انگیزه برای به راه انداخت حمام خون می‌داد. در واقع وجود یک آنتاگونیست یا شخصیت منفی که به اندازه‌ی شخصیت اصلی بازی به آن پرداخت شده باشد آن‌هم در یک بازی داستان محور یک موضوع بسیار مهم است که متاسفانه یانگ‌بلاد این موضوع را تا حدود زیادی نادیده گرفته است. از طرفی شخصیت پردازی این دو خواهر دوقلو به گونه‌ای است که نمی‌توان چندان روی برقراری ارتباط با آن‌ها حساب کرد و به طور کلی بازی شخصیت مثبت و منفی قابل قبولی در اختیار بازیکنان قرار نمیدهد تا انگیزه کافی برای آن جنونی که لازمه‌ی بازی ولفنشتاین است را داشته باشند و تنها در ساعات پایانی بخش داستانی به صورت مختصر و صرفاً برای معرفی باس نهایی سر و کله‌ این شخصیت منفی پیدا خواهد شد.

 نقد و بررسی بازی Wolfenstein: Youngblood

با اینکه پروتاگونیست‌های جدید بازی که همان دختران دوقلوی ترور بیلی هستند یک نوآوری و ایده تازه برای ولفنشتاین به حساب می‌آید که در برخی موارد نقاط ضعفی نیز دارند، اما اضافه شدن حالت co-op به حالت داستانی بازی به قدری جذاب و خلاقانه است که گهگاه دوست داریم تا تمامی نقاط ضعف یاد شده را فراموش کنیم و به رسالت اصلی ولفنشتاین یعنی گان‌پلی آمیخته شده با آدرنالین برسیم و از آن لذت ببریم. یانگ‌بلاد در بخش co-op خود هم از دو بازیکن و هم از یک بازیکن و یک هوش مصنوعی پشتیبانی می‌کند که صد در صد مورد اول بسیار مهیج‌تر و لذت بخش‌تر از دومین مورد است، مخصوصاً اگر با دوست خود به انجام بازی بپردازید. اما نکته قابل توجه در این بخش این است که لذتی که تجربه‌ی بازی با همکاری هوش مصنوعی ارائه می‌کند اصلاً و ابداً دست کمی از بازیکنان واقعی ندارد، زیرا که این هوش مصنوعی عملکردی فراتر از انتظار را ارائه می‌کند که تنها از طریق تجربه آن می‌توان درکش نمود. به علاوه با خرید نسخه دیلاکس می‌توانید بدون نسخه دوم برای بازیکن دیگر او را به انجام بازی دعوت کنید.

نقد و بررسی بازی Wolfenstein: Youngblood

بدون شک محبوب‌ترین بخش مشترک در تمامی ولفنشتاین‌ها گان‌پلی بازی است که یانگ بلاد دقیقا همان را از نسخه پیشین خود به ارث برده است. استدیو ماشین گیمز در نسخه پیشین به آن سطح استاندارد و به نوعی اوج این مکانیزم رسیده بود که ترجیح داد تا بدون اعمال تغییرات قابل توجه در یانگ بلاد نیز از همان گان‌پلی استفاده شود. از این رو گان‌پلی یانگ‌بلاد دقیقاً همانی است که از ولفنشتاین انتظار داریم، سراسر هیجان و خونریزی. البته حالت مخفی کاری در گیم‌پلی بازی وجود دارد اما به جرات می‌توان گفت که طی کردن بازی از روش مخفی کاری هدر دادن این همه هیجان و لذت است.

از نظر تعداد اسلحه‌ها و شخصی‌سازی‌ها یانگ‌بلاد مختصر اما مفید عمل کرده و با اینکه تعداد بسیار محدودی از اسلحه‌ها در بازی وجود دارد اما از نظر شخصی سازی دست بازیکنان بسیار باز است و از انتخاب اسکین اسلحه‌ها گرفته تا شخصی‌سازی کاراکترها و ارتقاء قابلیت‌های آن‌ها همه سهم عمده‌ای از یانگ بلاد دارند که در مجموع بسیار راضی کننده هستند.

نقد و بررسی بازی Wolfenstein: Youngblood

طبق معمول ایستگاه آخر از هر نقد و بررسی مختص به گرافیک و همینطور موسیقی بازی است که در کل یانگ‌بلاد از همه نظر عالی عمل می‌کند. اتمسفر حاکم در شهر پاریس، خیابان‌ها، فضاهای خوف آور و تاریک و... پر از جزئیات هستند که می‌توان مدتی ایستاد به آن‌ها خیره شد. از طرفی دیگر طراحی کاراکترها و همینطور افکت‌های انفجار در کنار افکت‌های صوتی بازی و موسیقی مناسب با جو حاکم در هر منطقه از بازی همه و همه در سطح گرافیک آن بی‌نقص و جذاب هستند.

نقد و بررسی بازی Wolfenstein: Youngblood

در پایان یانگ‌بلاد را می‌تواند تجربه‌ای لذت بخش از یک بازی شوتر اول شخص نامید که هم به نسخه‌های پیشین خود در گان‌پلی و آن هیجانی که باید یک نسخه از ولفنشتاین داشته باشد وفادار است و هم به نام خود که نشان از خلاقیت و تفاوت است با بخش Co-Op و داستان کاملاً جدیدش پایبند خواهد بود. اما قطعاً ایراداتی نظیر پرداخت ضعیف در مورد برخی کاراکتر‌ها و ایرادات بخش داستانی آن‌هم برای یک بازی داستان محور اصلاً غیرقابل چشم‌پوشی نیستند و به تجربه بازی لطمه خواهند زد، مگر اینکه صرفاً بخواهید نازی‌ها را قتل عام کنید!

نقد و بررسی بازی Wreckfest

نقد و بررسی بازی Wreckfest

نقد و بررسی بازی The Sojourn

نقد و بررسی بازی The Sojourn

دیدگاه‌ها

    ارسال دیدگاه