کجا ایستاده‌ایم؟

صاحب‌نظران علوم اجتماعی معتقدند برای ایفای مطلوب نقش هر جامعه سازمان یا فردی، ابتدا می‌بایستی پایگاه و جایگاه آن مورد شناسایی و ارزیابی قرار گیرد. به بیان دیگر هر پایگاهی نقش خاص خود را طلب می‌کند. اگر هوا سرد است، لباس گرم بهترین رفتار در انتخاب پوشش است و برعکس.
براین اساس قبل از سخن گفتن از چه باید کرد، لازم است بدانیم «کجا ایستاده‌ایم». بربام یا بر روی نردبان و یا در فرش خیابان. هر موقعیتی، رفتاری متناسب با خود را می‌طلبد. نباید شیپور را برعکس دمید. لذا از حیث عقلانی و منطقی پاسخ به سؤال «کجا ایستاده‌ایم» تقدم دارد براین که «چه باید بکنیم».
صنعت بانکداری و پرداخت نیز از این قاعده شناخته شده، مستثنی نیست و برای انتخاب شایسته راهکارها و محصولات و چگونگی به استخدام درآوردن آنها، لازم است بدانیم در چه وضعیتی قرار داریم. برای پاسخ به این مسئله، تلاش کردیم در سومین نمایشگاه تراکنش ایران (ITE 2017) سه نشست به هم پیوسته استانداردها، فرایندها و فناوری‌ها را برنامه‌ریزی کنیم و با دعوت از مدیران ارشد نظام بانکی به بخشی از خودشناسی دست یابیم و موقعیت خود را در دنیای شتابان امروز به ارزیابی بنشینیم.
در نشست استانداردهای جهانی بانکداری، ضمن مرور مهم‌ترین استانداردهای شناخته شده مؤثر دنیای امروز، از این مطلب سخن خواهیم گفت که کدام یک از این استانداردها را توانسته‌ایم به خدمت بگیریم و چگونه و یا در کجا توقف کرده‌ایم و از قافله جا مانده‌ایم و بنگریم که چرا ایستاده‌ایم و چه باید کرد تا بر قله استانداردها بایستیم.
در نشست تحولات فرایندهای بانکی از منظر همراهی و همپایی عملیات جلو باجه (Front Office) و پشت باجه (Back Office) با تحولات فناوری، موضوع را تحلیل خواهیم کرد و این فرضیه را بررسی می‌کنیم که چرا با وجود رشد کمی تراکنش‌های بانکی، کارت‌های صادره، ابزار و تجهیزات الکترونیکی، فرآیندهای مدیریتی و پشت باجه صنعت بانکداری و پرداخت از قافله جا مانده است؟
 چرا یک پایمان در مدرنیته و دیگری در سنت است؟ آیا می‌شود با این وضعیت همسو با تحولات عصر جدید حرکت کرد؟ چرا در آمار کمی در ارتفاع بلندی قرار داریم و در بعد کیفی درجا زده‌ایم؟ یک پا در ارتفاع ایستادن و پای دیگر در دامنه ماندن چه مشکلاتی را حادث می‌کند؟ آیا این وضعیت، محصول اندیشه رشد نگرانه سرزمین ما و غفلت از نگرش توسعه گرایانه است؟
اندیشه رشد نگرانه، نگاه کمی به پدیده‌ها دارد در حالی که نگرش توسعه‌گرایانه، ابعاد کمی و کیفی را با هم می‌نگرد. در نگاه کمی نابرابری‌ها و ناهماهنگی‌ها مغفول می‌ماند، در حالی که نگرش توسعه گرایانه همه مسایل را با هم می‌بیند و بدنبال حل این مسئله است.
و سرانجام در نشست فناوری‌های نوین بانکی این بحث را به میان خواهیم کشید که آیا ما براساس یک استراتژی مشخص و براساس موقعیت خود به سمت انتخاب فناوری‌های روز حرکت می‌کنیم، یا اینکه این فشار فناوری است که ما را به هر سمت و سویی می‌کشاند؟ آیا ما فناوری را برای رفع مشکلات خویش به استخدام درآورده‌ایم یا فشار فناوری صنعت بانکداری و پرداخت را به اسارت گرفته‌است؟
پاسخ به این نکته مهم می‌تواند به فرمول هزینه – فایده در عرصه فناوری‌های نو به‌خوبی پاسخ دهد و صنعت را از غلطیدن در سرمایه‌گذاری بی‌حاصل و کم بهره نجات دهد.
به نظر می‌رسد این سه نشست وپاسخ به سؤالات آن می‌تواند چراغ راهی برای فردای بهتر باشد.امید است که در رویداد ITE به بخشی از این مهم دست یابیم و مسیر را برای آینده بهتر این صنعت بیش از پیش فراهم سازیم و به یادآوریم که چاره‌ای جز حرکت با استراتژی مشخص و برلبه تکنولوژی نداریم و نباید ایستا باشیم که میرایی حتمی است، بلکه می‌بایست با پویایی، پایایی صنعت را رقم بزنیم و سرافراز بربام موفقیت بایستیم.